613

سال های سال است که طبقه ما نشسته است

در نگاه حسرتی و بر لب فحشی نثار پولدارها، گرین کارت دارها

خوش شانس ها، زیبارویان و قد بلندان

و همه کسانی که در ابتدای زندگی

سه هیچ از ما جلوتر بودند، شاید همین طرز فکر

دلیل ماندنِ ما در تمام عمر در همین طبقه است

طرز فکری ساکن و خشونت پرور و از زمین و زمان طلبکار.

نابرابری در ابتدای زندگی وجود دارد اما

امروز این نابرابری تبدیل به بهانه شده

بهانه ای برای هیچ چیز نشدن، بهانه ای برای شکست های متوالی

و مهم تر از همه

دستاویزی برای تمام ناامیدی ها و لقلقه زبانی برای تمام نشدن ها.